Jesiennie

Wiosny listeczków nie ma,

zielonych promyków z nieba,

śnieg na skrzydłach bocianich,

chowają się pączki z głów,

do ziemi zimnej.

Gniazda nie jajeczkują,

czas na umarłych zmartwychwstanie,

póki tli się w nich ciepłe, przedśmiertne westchnienie...

Wciśnięta w skórę,

zmaterializowana w kawale mięsa,

przemieszcza się na nogach po ziemi,

w czasoprzestrzeni płonie, tonie,

wisi, upada.

Rozciągnięta trzeszczy na sztalugach z kości,

wydaje się obrazem na podobieństwo

odbicia w lustrze z oczu niewidzialnego malarza.

I chce się z tego wyobrazić za każdym razem,

kiedy łzy kapią na pędzel,

bo nie chce żadnej formy,

żadnej przyczyny, żadnego początku i końca.

I chce się oderwać od każdego stworzenia,

kiedy ono śni o swojej nieśmiertelności,

bo nie chce jej i jego w żadnej postaci.

Chce nie chcieć.